Van sneeuwklokjes tot zwerfkip

Grasmaaier
We hebben een hele sjieke grasmaaier van Australische makelij. Bedoeld voor putting greens en het gazon voor het Witte Huis. Maait geweldig, gaat een leven lang mee en is loodzwaar. Eens per jaar krijgt hij een onderhoudsbeurt, waarbij ook de messen worden geslepen en opnieuw gesteld. En elk jaar weer is er ‘het mannetje uit het dorp’ die een paar van dit soort elite-maaiers komt ophalen om ze naar een gespecialiseerd bedrijf te brengen. Je hoeft nooit te bellen, op een zaterdag staat hij met z’n aanhanger plots voor de deur om het apparaat op te laden en eind februari staat deze fris ruikend naar geolied metaal weer bedrijfsklaar in de schuur. Het zijn dit soort zaken, waarin een klein dorp groot kan zijn.

Zwerfkip
Op een regenachtige dag in maart van het vorige jaar liep er tussen de ganzen ineens een kip. Een zwerfkip. Een mooie, bolle, goed in de veren zittende kip. Ze was komen aanlopen nadat ze door haar collega-kippen weer eens vreselijk gepest was. Dat pikte ze niet dus zocht ze haar heil bij de buren. Buurman Bert gewaarschuwd dat één van zijn kippen vreemdgegaan was en vervolgens werd de kip terug in de ren gezet. Na een dag was de kip er wéér en wederom werd zij geretourneerd. Dat ging zo een paar keer door tot dat zij uiteindelijk na haar vierde ontsnapping mocht blijven.
Ze pikt met de ganzen een graantje mee en overnacht, zoals een zwerfkip betaamt, op een veilige hoogte ergens in de heg. We hebben haar naar de oorspronkelijke eigenaar vernoemd, Bert dus. Eigenlijk zou ze Berta moeten heten, echter deze kip heeft op het leggen van de eieren na, niets vrouwelijks. Ze heeft bepaald een hanige gang en Bert wroet bruut met machtige halen van zijn fors geschapen dijen in de aarde tussen de heester. Bert legt eieren. Moeilijk om het nest te vinden: soms ligt het nest onvindbaar tussen de brandnetels, zodat we enige tijd van eieren verstoken zijn. Deze winterperiode vleit Bert zijn eieren naast het ganzenhok. Een gevaarlijke plaats, want in dit hok woont de tuinmaffia, een rattenclan. Soms meen ik uit een ooghoek kleine rattenpootjes vanachter een loszittende plank te zien die proberen een ei uit het nest te rollen. Gelukkig is daar Jelle, de zwarte Elandhond. Hij lust ratten rauw.

Eerste sneeuwklokje
Op de warmste dag van januari bloeide het eerste sneeuwklokje. Niet uitbundig, maar schoorvoetend met een klein groenig wit bloempje. Niet spectaculair dus. De volgende dag was het guur weer, het sneeuwde licht en de wind woei de sneeuw op hoopjes. En zo kwam het sneeuwklokje onder de sneeuw te staan en deed haar naam eer aan. Dit kleine tuingeluk duurde niet lang. De sneeuw dooide de volgende dag al weg en Bert was er als de kippen bij om dit eerste sneeuwklokje weg te pikken.

Slangenwortel
Opvallend is hoe fris de slangenwortel (Calla palustris) er bij staat. Jaren geleden heb ik een polletje gekregen en langzamerhand heeft dit bolgewasje zich over de hele tuin verspreid. Het houdt van donkere plekken en een beetje vochtige, vruchtbare bodem. Nu staat het blad fier boven de grauwe winteraarde, straks bloeit het in het voorjaar met een bleke bloemkelk om uiteindelijk in de zomer met de prachtige oranje bessen te pronken. Dat laatste wil hier nooit echt goed lukken: de met bessen bezette steel valt al snel om, waarna de bessen openbarsten, de inhoud uitvloeit over de aarde en de verschrompelde bessenhuidjes dansend op de wind wegwaaien.
‘Sterven in schoonheid’; daar doet het me elk jaar weer aan denken.
Lichte vorst ’s nachts, overdag een waterig zonnetje en temperaturen net boven het vriespunt. Ideale omstandigheden om de druiven te snoeien. Met dat klusje hebben we de maand januari afgesloten.
De winter kwakkelt er nog wel even op los, wat gepaard gaat met enig winters ongemak. Maar het levert wel mooie plaatjes op.


Auteu