Nieuwsbrief
  
123456
 

 

  

 

 
Uw enige echte tuinencyclopedie
 

Mijn tuin in maart - Bram Wolthoorn: Speenkruid

Het korte, heftige leven van het speenkruid

Eind februari: de sneeuwklokjes zijn bijna uitgebloeid en op beschutte plekken zijn de eerste narcissen en krokussen te zien. Hier en daar verschijnt een plukje geel aan een forsythia.
Het speenkruid, ook een voorjaarsbloeier, lijkt zich evenwel niets van het veranderde tuinritme aan te trekken.
Op de een of andere manier stelt me dat gerust: alles loopt eerder uit, bloeit eerder, maar niet alle planten laten zich van de wijs brengen. Een mens is van nature een behoudend wezen en daar ben ik wat de tuin betreft, geen uitzondering op: alles moet blijven zoals het was; en dan is het geruststellend dat het speenkruid zo koppig vasthoudt aan de ‘oude’ agenda.

Het speenkruid heeft een tijdklok die op de beschikbaarheid van licht is ingesteld: lentebloeiers als deze profiteren van de eerste zonnestralen en van het feit dat hun bovenburen, de heesters en bomen, later in blad komen en zo het licht ongehinderd laten passeren.
In principe is het oppervlak van de natuur immers bedekt. Bomen, struiken, kruiden en grassen laten geen stukje grond onbedekt. Vroege vogels onder de planten, de lentebloeiers, lopen als het ware voor de muziek uit. Voordat alles in blad staat, ontwaken deze vroegbloeiers uit hun winterslaap.

Het speenkruid behoort met de boterbloem tot de familie Ranunculus - boterbloemachtigen, is zodevormend en het sap is giftig. Giftig of niet, het kruid dankt zijn naam aan het middeleeuwse gebruik om met het sap aambeien te behandelen. In het vroegere man-en-paard noemende Noord-Holland sprak men van kattenklootjes als men het over speenkruid had, omdat de wortelknolletjes enigszins op de des katers edele delen lijken.

Speenkruid is een snel plantje: tijdens de korte en hevige bloei ontstaan in de bladoksels piepkleine broedknolletjes. Als het speenkruid geen licht en vocht meer krijgt, verdort het, maar niet nadat het een grote hoeveelheid reservevoedsel heeft opgeslagen in zijn onderaardse wortelknolletjes. Als het kruidje zich in de bodem terugtrekt, verdort het blad en vallen de piepkleine broedknolletjes in de directe omgeving van de moederplant. Zodra de nieuwe lente zich aandient, sprint het speenkruid dankzij haar reservevoedsel uit de bodem om meteen van het allerprilste voorjaarsweer te genieten. Groei en bloei volgen elkaar pijlsnel op en in juni is het gedaan met het speenkruid en gaat de plant voor de rest van het jaar ondergronds.

Speenkruid doet het prima in onze tuin; op de wat vochtige rivierklei gedijt zij uitstekend. Met de frisgele bloempjes en het diepgroene blad kondigt het speenkruid de lente aan en als het zich na de bloei bescheiden terugtrekt in de schaduw van de dan bebladerde heesters, is de zomer een feit.

Kindertuin in Zeist
In maart wordt een kindertuintje van een drietal vierkante meters aangelegd. De aanleg gebeurt met behulp van twee kinderen, een jongen en een meisje, zes en vier jaar oud. Deze zomer zullen zij in hun eigen tuintje en met de zelfgezaaide planten leren omgaan met planten čn dieren in de tuin. Vol verwondering zullen zij het wonder van zaadje tot volwassen plant beleven. In deze kindertuin zullen eetbare planten gezaaid worden, maar ook eenjarigen met prachtige bloemen.
Vlinders zullen er te vinden zijn, koolmezen jagen er op spinnetjes en de kinderen zullen er spelenderwijs leren.

Volgende maand meer over het kindertuintje te Zeist!


Auteur: Bram Wolthoorn, redacteur De Tuingids
Website: www.wolthoorn.nl
Bron: Uitgeverij Groenboekerij

gepubliceerd op 10/3/2007
 
   
interne server statistieken
    [ copyright© De Tuingids Disclaimer Adverteren Partners Redactie]